.

Het is gebeurd, het is gewoonweg voorbij. Vijf maanden in Italië, voorbijgevlogen, zo lijkt het. Nu zit ik hier weer in de Brugstraat, een beetje verdwaasd. Terug thuis zijn in België, hoe dikwijls heb ik daar niet naar verlangd... Nu is het zover en weet ik niet goed hoe ik me voelen moet.

Goed, want Stijn moet ik nu niet meer missen. Slecht, want het regent hier. Goed, want geen gezever meer met mijn huisbazin. Slecht, want ik heb fantastische mensen leren kennen, die ik -ondanks de mooie voornemens- waarschijnlijk nooit meer zal terugzien. Goed, want ik moet vanavond niet voor mijn eigen eten zorgen. Slecht, want een dagtrip naar een mooie Italiaanse stad tijdens het weekend, zit er niet meer in.

Ik heb vijf geweldige maanden beleefd in Bologna en omstreken, ik zou zo opnieuw vertrekken. Natuurlijk, het was niet altijd even gemakkelijk. Of het de mooiste vijf maanden van mijn leven waren, valt te betwijfelen. Maar de moeilijke momenten vergeet je snel, dat merk ik nu al. Over een maand weet ik waarschijnlijk al lang niet meer dat ik gezworen heb om nooit in Italië te gaan wonen. Dat ik me in het begin soms zo slecht voelde dat ik mezelf beloofd had nooit meer zo lang van huis weg te gaan, is nu al verdrongen.

Graag sluit ik nu deze blog af. Maar niet voordat ik de sponsor, ons papa, bedankt heb. Ons mama verdient uiteraard ook een dankjewel, onder andere omdat ze me liet vertrekken en me niet voortijdig is komen terughalen.
Danku Ryanair, Skype, de Italiaanse buren en hun draadloos internet om het gemis een beetje draaglijker te maken... de ultieme relatietest is met glans doorstaan.
Dankjewel aan de chauffeurs papa, Martijn en Dirk en aan de bezoekers. Dankjewel voor de cadeautjes, de gesprekken op Skype, de kaartjes, de brieven, de mails en natuurlijk voor de reacties op deze blog!


Tot snel,

Sarah.

Sardegna

Ziehier het verslag van mijn laatste reisje in Italië:

Vorige donderdag, heel erg vroeg, vertrok ik met Leuvense Lotte naar Pisa, om daar het vliegtuig naar Alghero (Sardinië) te nemen. Lang leve Ryanair, want deze vlucht kostte ons slechts 2 euro (ter vergelijking: de trein naar Pisa was 14,90 euro).
Zon(!), zee, strand, palmbomen(!), bergen, rotsen, zeer gastvrije mensen, weiden en schapen... ik raad iedereen een reis naar Sardinië aan. Ik ga zeker nog eens terug (maar misschien wel in de zomer).

Lotte en de Giant Pigeon in Pisa

Lotte en de typische foto op het vliegtuig

Cagliari (hoofdstad) in de zon

Lang leve appel-peer shampoo van de 99ct- shop!

Zonsondergang vanuit de taxi(op zondag helaas geen bus te vinden in Sardinië) in Alghero

Hoera voor de zelfontspanner!

Zon in Alghero

Zee in Alghero

Adventure in Alghero

Een boom in Alghero

Gisteren is mijn examen, jawel, doorgegaan. Ik heb een 27/30 behaald. Wees gerust, dat is hier een gemiddeld cijfer en in Gent wordt er helaas nog heel wat van afgetrokken. Nu nog anderhalve dag te gaan: afscheid nemen en inpakken dus!

Examen?

Gelukkig kon mijn machine vorige woensdag geen internet opvangen, anders was mijn blog besmeurd geweest met een post waarin ik afgaf op Italië, Italianen en alles wat daar ook maar een beetje van in de buurt komt.
'Oeioei, wat is er dat arme kind toch overkomen?' hoor ik u, dierbare lezer, al denken.
Wel, vorige woensdag, rond een uur of negen vertrok ik fris en monter (het zou immers mijn laatste examendag en tevens eerste vakantiedag worden) naar het bureau van mijn professor om mondeling examen af te leggen van 'Storia delle donne e di genere' (geschiedenis van vrouw en gender).

Misschien is het nu tijd voor een intermezzo 'Hoe leg ik een mondelinge examen af in Italië, de (in ons aller voordeel) verkorte versie'.

Stap 1: Inschrijven voor het examen.
Hoe? U gaat naar de faculteitssite, klikt op 'esami', en hoopt dan dat het vak waar u examen voor wil afleggen in de lijst staat, die op uw scherm verschijnt (we verzwijgen nu even dat u er ook nog zeker van moet zijn dat het vak de juiste code heeft). Als u, fortuinlijk als u bent, uw vak gevonden hebt, klikt u op het icoontje dat naar alle waarschijnlijkheid 'inschrijven' betekent. Daar geeft u uw stamnummer in en dan uw pincode. 'Ahzo, heb ik dan een pincode?' vraagt u zich nu terecht af. U probeert vanalles uit, zoekt tussen al uw papieren, vindt de dolste letter- en cijfercombinaties uit en na heel wat rondvragen- en mailen, ontdekt u dat de pincode het paswoord is van uw universiteitsemailadres, dat u ooit lang geleden hebt gekregen, maar nooit hebt gebruikt.
Proficiat, na nog wat vreemde vragen beantwoord te hebben, bent u nu ingeschreven voor het examen.
Stap 2: Uitzoeken wat u moet kennen + studeren. Succes ermee!
Stap 3: Het examen zelf.
U begeeft zich naar het bureau van uw professor, u zorgt dat u daar mooi op tijd aankomt, zodat u de 'appello' niet mist. Dit houdt in dat de professor alle namen afroept van de studenten die zich hebben ingeschreven. Bent u er op dat moment niet, dan wordt u genadeloos van de lijst geschrapt. Staat u niet op de lijst? Waarom bent u dan gekomen? De volgorde van afroepen, is de volgorde waarin de examens worden afgenomen. Het kan zijn dat het hier een lijst van meer dan 100 studenten betreft, in dat geval probeert u best in te schatten of u die dag nog aan de beurt kan komen. Let wel, het gaat hier om een schatting, niemand kan garanderen wanneer u examen moet afleggen. Bent u er niet (al is het voor een sanitaire pauze), wanneer het uw beurt is, keer dan terug naar stap 1 en hoop dat er nog een andere examendag voorzien is.
Als het eindelijk uw beurt is, betreed dan op beleefde wijze het bureau van de professor, beantwoord de vragen en laat uw punten opschrijven op uw puntenboekje.
Stap 4: Wees blij en opgelucht

Goed, om terug te komen op mijn verhaal: mooi op tijd kwam ik aan en het zag er goed uit, er stonden niet zoveel mensen te wachten. Ook mooi op tijd gebeurde de appello en nog mooier, ik werd als eerste afgeroepen. Ik stond, enthousiast als altijd, al op om binnen te gaan, maar de professor wees een andere student aan. Oke, geen probleem, want we zaten er maar met vijf, ik zou dus maximum drie uur moeten wachten, wat heel erg goed meevalt in Italië-termen.
Maar, zoals duidelijk zou moeten zijn aan de opbouw van dit verhaal, moet ergens het goede nieuws stoppen. Wel beste lezer, we zijn nu op dit punt aanbeland.
Na het tweede examen kwam de professor mee naar buiten, zenuwachtig hoopte ik dat het nu mijn beurt zou zijn. In plaats van iemand aan te wijzen, deelde ze echter met grote glimlach op het gelaat mee dat ze zich niet zo goed voelde en ging stoppen met examens af te nemen. Groot was mijn teleurstelling, zeer groot mijn verontwaardiging en nog groter mijn woede. Maar niets aan te doen, zo gaat dat in Italië. Oplossingen worden moeilijk gevonden.
Even op de tandjes bijten, nog maar drie studenten te gaan? Geen zin, te vermoeiend.
Een assistent het examen laten afnemen? Te veel geregel.
Drie vragen op papier zetten en schriftelijk laten oplossen? Toch geen geschreven examens verbeteren, zeker?

Zo komt het dus, dat ik hier even zenuwachtig als vorige week een (hopelijk nu echt) laatste keer mijn samenvattingen zit te bekijken. Morgen om halftien, hoop ik mijn examen af te kunnen leggen. Het moet wel, want het is de laatste kans... nog vier keer slapen en ik ben terug thuis.
Duimt u mee?

Proficiat trouwens, als u heel dit saaie, lange bericht zonder foto's gelezen hebt; u bent een trouwe fan!

Nochmals Schifahren!

Goed nieuws! Tijdens het vorige skiweekend behoorde ik tot de groep dappere kindjes (ongeveer 7 van de 55) die op zondag erg (erg!) vroeg waren opgestaan met het oog op een dag vol sneeuwpret. Helaas werd er die dag niet geskied. Om dat goed te maken mocht iedereen die toen niet meer in zijn bed lag, dit weekend gratis terug mee.

En zo'n aanbod slaan wij niet af natuurlijk.
Ook dit keer hebben we niet zo veel geskied, maar nu was er wel een grondige reden: lawinegevaar! Na één afdaling op zaterdag werd de lift gesloten, zodat we gedoemd werden de rest van de tijd in de bar door te brengen. Zondag was er 's morgens maar één piste open, dit keer door de mist. Maar onder het motto ' ach ja, het is gratis' hebben we er toch maar weer mooi van genoten!



een busreis met Ginotour; jes, weeral een droom die uitkwam!

de skivriendinnetjes (Anne, Lisa en Simone)

moe na één piste

rarara

op de poep (gevallen op het stuk dat we moesten wandelen, typisch)

jaja, nog altijd even ijverig! (woensdag heb ik mijn laatste examen)

Terug van teruggeweest

Zo, het is weer even geleden dat ik hier nog iets gepost heb, maar dat heeft de wel heel goede reden dat ik net een dikke twee weken in België ben geweest.
Net zoals de vorig keer eind september, heb ik er enorm van genoten om nog eens thuis te zijn en vooral om iedereen terug te zien!

Na twee weken constant in zeer goed gezelschap te verkeren, doet het dan ook weer wat raar om hier terug alleen op mijn kamertje te zitten. Vooral omdat ik nu geacht word te studeren; op 16 januari heb ik mijn laatste examen en daar moet nog heel veel voor gelezen worden, in het Italiaans uiteraard en dat gaat helaas nog niet zo vlot. Van studeren is vandaag nog niet zo veel in huis gekomen, maar dat steek ik op de ontwenningsfase (ik ben misschien ietsje langer in België gebleven dan goed voor me was) en het laatste Harry Potter-boek dat tot een halfuurtje geleden nog niet helemaal uitgelezen op mijn bed lag.

Maar goed, stilletjesaan valt het hier weer allemaal in zijn plooi; gisteren zijn we begonnen met een aperitivo, straks volgt een pizza. De supermercato kon zich vandaag weer verblijden met mijn aanwezigheid en gelukkig kon ik mij daarstraks nog herinneren hoe de wasmachine ook weer werkte...
Over een dag of twee zijn we dat hier dus wel weer gewoon en dan wacht er mij, naast het studeren, nog slechts één opdracht: genieten, genieten, genieten van de dagen Italië die mij nog resten, want over drie weken staan mijn broer en ons papa hier om mij op te halen; 26 januari ben ik, als alles volgens plan verloopt, weer in België en dan is het voor iets langer dan twee weken!

Schifahren!

Dag mijn dierbare lezers,

Ik ben net terug van een heerlijk weekendje skiën. Hoewel 'weekend' is eigenlijk veel gezegd, dankzij de Italianen en hun organisatietalent (lang en vooral absurd verhaal, waarvan ik u de koude details graag bespaar), konden we jammer genoeg enkel zaterdag skiën. Deze dag was gelukkig mooi genoeg, om de miserie van zondag meer dan goed te maken.
Ik laat de foto's aan het woord:

De laatste bezoeker

Dit is een berichtje van Jolijn, want Sarah ligt een beetje lui naast mij!
Niet helemaal waar, maar kom.

Dit weekend was ik dus op bezoek, mijn eerste keer in Italië!! En het regende hier in Bologna, jammer edoch helaas. We hebben dan maar besloten om zaterdag naar Cinque Terre te gaan. Vrijdag wat rondgewandeld en -gefietst (Sarah heeft voor de tweede keer een fiets op de kop getikt voor €10). Sarah heeft nog een tripje naar Sardinië voor de prijs van €4 kunnen boeken, leve Ryanair.
De volgende morgen dan op avontuur vertrokken: geen kamer gereserveerd, slechts 1 slaapzak in onze trekkersrugzak en twee pakken koekjes (zoute & zoete). Om vijf uur moedig en monter opgestaan , in de stortregen naar il stazione vertrokken, daar het gevecht met de tickettenautomaat aangegaan en relatief snel onze vier-uur-durende-rit geregeld. 215km en een zonsopgang later deden we wedstrijdje omtereerst de zee zien (ik ben uiteraard gewonnen) en wat voor een zee!!
Cinque Terre zijn vijf idyllische dorpjes langs de kust van Italië, verbonden door een ontzettend mooi wandelpad (hangbrug, afgronden en woelige zee incluis). Met kerstmis nog maar twee weken van ons verwijderd, konden we toch maar mooi in T-shirt/trui deze tocht aanvatten. Zeker 18°c in de schaduw. Genieten van de zon, zee, palmbomen, vreemde katten en mooie vergezichten.
Zeven uur stappen en een zonsondergang later (wat mij betreft een heuse BBB training) kwamen we in Monterosso aan. Daar hebben we wijselijk besloten onze trein terug te nemen richting Bologna. 4,5u later kwamen we terug aan in Sarahs tijdelijke hometown.

Na een laatavondsnack direct in ons bed voor 12u deugddoende slaap. Vandaag hebben we nog wat rondgetrot op de kerstmarktjes (revival of the vilt en mottige kerstballen) en zijn we gaan aperitivo-en. We gaan nu nog een aflevering van Grey's anatomy zien en dan in ons bed kruipen (nog steeds moe van gisteren).

PS: Sarah&Jolijns Travel Tip: voor alle mensen die graag naar Cinque Terre willen gaan, raden we aan te beginnen in Monterosso (kom je met de trein uit een zuidelijker gebied, doe dan de laatste 11min van de treinreis je ogen dicht!!) Het gaat dan namelijk iets meer bergaf, de zon zit in je gezicht en de mooiste padjes langs de zee krijg je't laatst.

Misschien nog eens een update over Sarahs leven in Bologna:

Mijn voorganger was Stijn, hij was hier vorig weekend. Volgens mij zal het wel heel leuk geweest zijn, want ze kon er niet over zwijgen.

Nu is het even gedaan met de pret: woensdag heeft ze haar eerste mondelinge examen, maar daarna kan ze zich twee dagen in de nieuwe Harry Potter storten die ik voor haar heb meegebracht. En vrijdag vertrekt ze op skiweekend, terwijl ik dan bijna met de blok begin, grrr!

Tijd voor een diepdroevig verhaal

Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn, zelfs niet in Italië.

Een paar weken geleden, toen de vriendinnen op bezoek waren heb ik een fiets gekocht. Zeer handig hier, omdat ik altijd een halfuur onderweg ben naar mijn faculteit en dikwijls een paar springuren heb... Kijk maar eens hoe gelukkig ik was!

Een fiets kopen in Bologna doet men trouwens zo: in de straten rond de universiteit vind je allerlei ongure types met gestolen fietsen (verscholen, want zelfs in Italië is gestolen fietsen verkopen illegaal). Als zij vinden dat je er als een in fiets-nood verkerende student uitziet, fluisteren ze 'bici' (inderdaad dit betekent 'fiets'), wanneer
je hen voorbijwandelt. Jij antwoordt uiteraard met 'si' en dan kan het onderhandelingsproces beginnen. In mijn geval was dat proces redelijk succesvol, want de vraagprijs was 20 euro en ik heb 10 euro betaald. Voor zo'n mooie fiets dan nog!

Dus de voorbije twee weken kon mijn geluk niet op, terwijl ik met mijn fietsje door de straten reed... Hoewel, fietsen hier is toch altijd een beetje je leven wagen. Maar goed, ik kon elke morgen twintig minuten langer slapen en mijn middagpauze stelde nu ook iets meer voor dan thuis aankomen, eten en terug vertrekken.

Maar inderdaad, zondag gebeurde het dan: een Italiaan reed bij het parkeren tegen mijn fiets. Resultaat: mijn voorwiel helemaal stuk en terug twee uur wandelen per dag.
Gelukkig zijn mijn lessen bijna gedaan. Ik heb er welgeteld nog één: dinsdag om elf uur. Woensdag 5 december heb ik examen (heb trouwens zonet ook een examen gehad, dat was niet echt een overweldigend succes, maar goed) en daarna heb ik een maand vakantie voor ik weer moet beginnen studeren. Tijd genoeg dus om een nieuw voorwiel te vinden.

An en Nicolas

Vorig weekend kreeg ik het laatste bezoek van deze maand over de vloer: mijn zus en haar vriend Nicolas.

Ik vond het heel leuk om hen nog eens terug te zien. Al klaagden ze wel over het weer, dat zogezegd beter zou zijn in België...




Het was een tof weekend, met rustig wat winkelen en rondlopen in Bologna en op zaterdag een reisje naar Venetië. Daar hebben we vooral veel gewandeld. Voor stilzitten en zonnen, wat de hoofdactiviteit was toen ik vorige maand een dag naar Venetië ging, is het nu helaas absoluut te koud geworden.
We zijn er trouwens in geslaagd om, ondanks de vele pijlen die de toeristen naar de belangrijkste plekjes leiden, verkeerd te lopen.

Nu heb ik een bezoekloze week, maar volgende week, op 1 december, komt Stijn nog eens langs! Ik ben al aan het aftellen...

Grietenweekend!

Met een paar klasgenootjes van St-Jan (Emilie, Ellen, Sara, Inge, Veerle en Britt) ben ik na het 6e middelbaar trouw reunies blijven houden. En, zo bleek vorig (sorry, een beetje vertraging op de blog) weekend, een paar kilometers afstand en wat bergjes, houdt zo'n mooie gewoonte niet tegen.

Zo kwam het dus dat ik hier de voorbije weken iedereen al jaloers had kunnen maken met het feit dat er zes vriendinnen mij zouden bezoeken. En er was reden om jaloers te zijn! Het werd een geweldig weekend.

Wat hebben we zoal gedaan? Wel, voornamelijk gebabbeld, gegeten, gebabbeld, gewinkeld, gebabbeld en uiteraard zeer veel gelachen.


De foto's:

Foto's Slovenië en Triëste

Ljubljana en Triëste

Toch ook nog even een bericht over het reisje dat ik het voorbije weekend maakte met AEGEE (een organisatie voor uitwisselingsstudenten, gesubsidieerd door de EU).

Zaterdagmorgen om zes uur vertrokken we met de bus richting Slovenië en een uur of zes later kwamen we aan in Ljubljana.

Onderweg was ik al erg verrast door het mooie Sloveense landschap en ook de hoofdstad is zeker de moeite om eens een bezoekje te brengen. De prijzen in de plaatselijke horeca zijn trouwens een aangename afwisseling, na twee maanden in het dure Bologna.

's Avonds werd er ons een diner aangeboden, en het was zowaar - wat was ik trots- Belgische kost: Brussels sprouts met patatjes en een stukske vlees! Het smaakte me enorm, want inderdaad, het is zover; ik begin de pasta en pizza een beetje beu te worden.

Zondagmorgen vertrokken we we naar Triëste, een Italiaanse stad net over de grens met Slovenië, aan de Adriatische zee. Het historische deel van de stad is erg mooi, jammer dat het zicht verstoord wordt door Benidormappartementen...



Zelf heb ik niet zoveel foto's getrokken, omdat er betere fotografen in het gezelschap waren. Als ik hun foto's bemachtigd heb, post ik er nog wat meer!